Hepimiz anne karnına düştüğümüz andan itibaren, hayata dair ipuçlarını kaydetmeye başlarız, doğru ya da yanlıș. Annemizin karnında ondan sadece fiziksel olarak beslenmek dışında br bağ kurarız.

Büyüklerimizden sadece maddi miras değil manevi mirasta kalır. Biz buna genetik ve duygusal bağ diyoruz. Bu bağlar aynı soyadımız gibi babalarımız, dedelerimiz, anneanne ve babanelerimizin yaşadıklarıyla bize aktarılır.

Yaşadığımız anıları hangi yaşta yașadıysak o yașla birlikte kaydederiz. Ve ne zaman o anıyı hatırlar ya da o olayı tekrar yașarsak, o yașa gider ve o yaşımızdaki gibi tepki veririz.

Bazen bir sorun, bir bunalım, içsel bir sıkıntı yașarsınız veya yaşadığınız olayların bağlantılı olduğunu hiç düșünmeden çaresizce ‘benim șimdi bu olanlardan ne anlamam gerekiyor’ dersiniz, demelisiniz.

Söyledğimiz sözler, yaptığımız yeminler, anlașmalar, beddualar, dualar bizi derinden etkiler. Hayatımızı ters yöne çevrecek güçtedirler. Çünkü; en çok açık olduğumuz duygusal alanla zihinsel alanın kesiștiği yer bu sözlerdir.

Genellikle içimizden bir sesin hep olumsuz șeyler söylemesi ve kötü bir șey olacakmış gibi hissettirmesiyle alt bilince aktarılan tüm hafıza alanı ortaya çıkar.

Fiziksel olarak eksik bıraktığımız, ihmal ettiğimiz ve farkında olmadığımız sebeplere bağlı sorunlar da yaşıyoruz.Bunlardan biri nefes.

Yine yakınlarımızla, akrabalarımızla, arkadașlarımızla vefat etmiş olsalar bile o bağlarla yașamaya devam ediyoruz. Bu bağlar da fiziksel olarak vücudumuzun neresine odaklandıysa orada rahatsızlıklar başlıyor.